Powitanie gości. Pani Renata Chudzik- Dyrektor szkoły

Prelekcja historyczna pod tytułem: “70 lat temu…”

Na zaproszenie Pani Dyrektor Renaty Chudzik, 19 marca i 21 maja zarząd wspólnie z młodzieżą gościł w naszej szkole “Komitet 70”. Członkowie tej grupy z ogromnym
osobistym jak i emocjonalnym zaangażowaniem organizują spotkania z uczestnikami deportacji ludności polskiej do ZSRR, które miały miejsce w 1940 roku.

Przygotowali oni dla nas interesującą wystawę, ciekawe przeźrocza, biuletyn z najważniejszymi faktami o deportacji, zdjęciami i krótką informacją o “Komitecie 70” oraz filmy nagrane z Panami: Romualdem Wernikiem i Janem Siedleckim – ostatnio zmarłymi świadkami tych okrutnych wydarzeń.

Pani dyrektor gorąco powitała sześcio-osobową grupę, której członkowie relacjonowali swoje wzruszające, a zarazem intymne wspomnienia odsłaniając okrucieństwo, którego doświadczyli z rąk Sowietów 70 lat temu. Naszymi gośćmi byli: Pani Danuta Pniewska, Pani Irena Godyń, Państwo Czesława i Ryszard Grzybowscy, Pan Jerzy Kozłowski, który przygotował wystawę oraz Pan Niewęglowski, który pokazywał przeźrocza.

Prelekcję rozpoczęła Pani Danuta Pniewska, która powiedziała w kilku słowach, że “Komitet 70” wyłonił się z pięciu organizacji związanych z tragedią deportacji do Rosji. Następnie krótko wspomniała o przegranej jaką dla Polaków było oddanie polskich ziem Rosji. Wstępem do prelekcji było nagranie filmowe jednego z uczestników wywózki Romana Wernika, który później był redaktorem miesięcznika “Młodzież” i autorem wielu książek.

Prelekcję rozpoczęła Pani Danuta Pniewska

Słów Pani Ireny Godyń uczniowie słuchali w zadumie. Opowiadała ona o tym, jak dzieci i młodzież Grodna walczyli butelkami z benzyną w obronie miasta, o tym jak pomagali w donoszeniu
jedzenia i picia dla żołnierzy. Usłyszeliśmy niesamowite fakty o aresztowaniach i rozstrzeliwaniach intelektualistów Grodna. Pani Irena podzieliła się osobistą tragedią wyciągania w środku nocy bezbronnych rodzin z ich własnych domów na deportacje.

Wystąpieniem swoim poruszył nas także Pan Grzybowski, który opowiadał o swoich doświadczeniach wywózki w wieku 10 lat i o pobycie w sierocińcu. Powiedział nam o pijanych żołnierzach rosyjskich, którzy wpadali do domów zabierając jedzenie i przeszukując osobiste rzeczy, podczas gdy przerażone matki szybko niszczyły zdjęcia swoich ukochanych mężow, aby Rosjanie nie zorientowali się, że są w domach oficerów Wojska Polskiego.

Ciekawo zaprezentowana prelekcja przeplatana była wspomnieniami, wierszami, a nawet anegdotami i śmiesznymi opowiastkami. Dowiedzieliśmy się jak piękne nogi jednej z pań pomogły otrzymać posiłki dla ludzi jadących tygodniami w bydlęcych wagonach. Usłyszeliśmy także wiersz pt. “Rozmowa Miast” nagrany przez uczniów polskiej szkoły na Chiswick.

Dzielenie się osobistymi i intymnymi opowiadaniami o sześciu tygodniach podróży bez mycia, o załatwianiu się do dziury w podłodze wagonu, o wszach, o goleniu głów, o mieszkaniu z robactwem jakim były ogromne pluskwy, o pracy na mrozie w temperaturze dochodzącej do minus 50 stopni Celsjusza, o głodzie, o rosole z kota, o chorobach, o śmierci dzieci i rodziców, nie było łatwe do słuchania. Wszyscy byliśmy niesamowicie wzruszeni do łez.

Nasi goście – (od lewej strony) Pani Danuta Pniewska, Państwo Czesława i Ryszard Grzybowscy, Pani Irena Godyń, oraz Pan Jerzy Kozłowski, który przygotował wystawę

Trudno było sobie to wszystko wyobrazić, a tym bardziej zrozumieć jak można było przetrwać takie upodlenie i brak poszanowania ludzkiej godności. Jeden z cytatów książki “Białe noce i czarne
dnie” Romualda Wernika zamieszczony na wystawie wyjaśnił nam to mówiąc: “Zesłańcy umierali, ale też kochali i żenili się, płakali, ale czasem też się śmiali, oprócz podłości widzieli poświęcenie i odwagę, szlachetne odruchy.” Żyjąc wśród bestialstwa zesłańcy potrafili także docenić i być oczarowani pięknem tajgi, Uralu i Stepów Kazachstańskich.

W pamięci pozostały nam słowa Pani Czesławy Grzybowskiej wywiezionej na Sybir w wieku 7 lat, która z ogromnym wzruszeniem powiedziała:

“Przy życiu trzymały nas trzy rzeczy:Kościół. Szkoła. Harcerstwo.”

Słowa te w pełni odzwierciedlały zaprezentowane na wystawie fotografie pokazujące obchody świąt, jasełka, grupy harcerskie i tańce ludowe. Głosem tkwiącym w gardle i oczami pełnymi łez opowiadała jak żołnierze śpiewali hymn narodowy, ciesząc się z tego, że żyją i opuszczają rosyjskie piekło.

Wyrazem tego było ostatnie przeźrocze, które mówiło: ”My, żołnierze polscy, Bogu oddaliśmy ducha, Ziemi obcej ciała, a serca Polsce”.

Opowiada Pani Irena Godyń

Usłyszeliśmy wspomnienia o “amnestii”, której wielu ludzi nie przeżyło z powodu wyczerpania, chorób i zbyt długiej oraz uciążliwej podróży do wolności. Dowiedzieliśmy się o poświęceniu Generała Andersa, który robił wszystko aby zapewnić sierotom zesłańców opiekę, który odwiedzał Kadetów i Junaków odbierając defilady i wizytując powstające Wojsko Polskie. Wspomnienia o “podróżach przez mękę” lub jak często mówiono o “podróżach krzyżowych” były dla nas wprost niewyobrażalne. Wszyscy niezwykle dzielnie opowiadali nam swoje bolesne przeżycia z “nieludzkiej ziemi”.

Zaprezentowana wystawa była dogłębnie poruszającym obrazem przedstawiającym deportacje, wstrząsającą podróż na Syberię i tymczasowe życie w długiej drodze do wymarzonej swobody. Pierwsza z siedemnastu plansz rozpoczynała się mapami miast i wsi, z których zimą 1940 roku zaczęły się lutowe deportacje. Zobaczyliśmy niezapomniany kolaż fotografii, począwszy od pierwszych wywozów poprzez katorgę na Syberii, aż do upragnionej wolności w walce o niepodległość państwa polskiego. Umieszczone też były obrazy Syberii, tajgi i dokumenty rosyjskie.

Widzieliśmy rysunki wykonane przez zesłańców i prywatne listy, które bardzo przybliżyły nam tragedię ludzką doknaną bezlitośnie na terenach Polski, w zamkniętych obozach głębokiej tajgi oraz podczas katorżniczej pracy na zesłaniu. Uczniowie poruszeni byli zdjęciami wygłodniałych, schorowanych i wyczerpanych dzieci, których rodzice z miłości i poświęcenia oddawali własne posiłki, aby one mogły przeżyć, a sami przypłacali to śmiercią głodową osierocając swoje najdroższe pociechy.

Pani Grzybowska została wywieziona na Sybir w wieku 7 lat

Wystawa pokazała także powrót z “rosyjskiej krzywdy” poprzez wiele krajów świata. Obejrzeliśmy zdjęcia z Teheranu, Afryki, Indii, Rodezji Północnej i Południowej, Tanganiki, Libanu oraz Meksyku i szlaków, które długą drogą wiodły do uwolnienia się od bezlitosnych oprawców.

Zadziwiła nas tryskająca patriotycznością postawa ludzi, którzy po doświadczeniu tej niesamowitej tragedii mieli siłę na zakładanie szkół, dbanie o religię, tradycje i rozwijanie harcerstwa polskiego na obczyźnie. Ciężko było sobie wyobrazić tak straszne bestialstwo wobec drugiego człowieka, ale z zapartym tchem słuchaliśmy opowiadań ludzi, którzy przeszli prawdziwe piekło i nie dali się wymazać z historii.
Jakże trudny musiał być dla nich powrót myślami do tych strasznych czasów, które rozdzierały rany i wywoływały tragiczne obrazy przeżyć zesłańców podróżujących w bydlęcych wagonach, ocierających się co chwila o śmierć w drodze do nieznanej, zamarzniętej i przerażającej Syberii.

Fakty o gehennie cierpienia, chorób i śmierci przekazane z ust świadków i uczestników tych bestialskich wywózek poruszyły nas do łez. Była to niezapomniana lekcja historii z udokumentowaniem wypowiadanych faktów w bogatej i niezwykle interesującej wystawie.

Po prelekcji minutą ciszy oddaliśmy hołd i cześć tym, którzy na zawsze pozostali na Syberii, których porzucone na pastwę losu martwe ciała przykryła ziemia, których bezimienne groby przykrył czas, ale nie zapomnienie.

Były też chwile na osobiste rozmowy uczniów z naszymi gośćmi i na podziękowania. Otrzymaliśmy książkę Romualda Wernika “Białe noce i czarne dnie” z dedykacją od “Komitetu 70”.

Na zakończenie zaprosiliśmy ich na skromny poczęstunek, nie mogąc się oprzeć prywatnym rozmowom i niezliczonym podziękowaniom za niesamowicie wzruszającą lekcję historii.

Z całego serca dziękujemy naszym drogim gościom za przybliżenie naszym uczniom tak mało znanego czasu, którego doświadczył uciemiężony

Rozmowy z uczniami

naród polski w czasie II Wojny Światowej.

Wdzięczni uczniowie, nauczyciele, dyrekcja i Zarząd Koła Rodzicielskiego

Mapa deportacji

Ofiary deportacji

Teheran

Meksyk

Indie

Back
...

„Sumienie świata woła o świadectwo prawdzie” – inskrypcja na pomniku katyńskim. W niedzielę 28.04.2019 roku na Cmentarzu Gunnersbury odbyły się coroczne uroczystości upamiętniające ofiary Zbrodni Katyńskiej. Organizatorem wydarzenia było Stowarzyszenie Polskich Kombatantów. Program uroczystości obejmował: Wspólną modlitwę na okolicznościowej Mszy Św. „Za Ofiary Katynia i innych miejsc masowych mordów Polaków na Wschodzie” odprawionej w kościele […]

 79 Rocznica Masakry w Katyniu

...

W sobotę 2 marca bawiliśmy się na wspaniałej dyskotece karnawałowej. Mottem przewodnim były czasy PRLu. Zgodnie z tradycją i w tym roku Zarząd i Koło Rodzicielskie szkoły im. Tadeusza Kościuszki zorganizowali dyskotekę karnawałową. Tym razem powróciliśmy do czasów PRL-u, aby przybliżyć ten okres historii tym, którzy nie mieli okazji zakosztować uroków rzeczywistości PRL-u oraz tym, […]

 Dyskoteka karnawałowa – “PRLÓFKA”

...

W Sobotę, 17-ego września, nasza szkoła wzięła udział w Paradzie Halera, która przeszła ulicami Ealing-u. W paradzie wzięło udział około 300-stu osób, z tego około 110 związanych z naszą szkołą (dzieci, nauczyciele, rodzice). https://www.youtube.com/watch?v=EEx6WE7_F5A https://www.youtube.com/watch?v=161tKpRuww4 https://www.youtube.com/watch?v=6SoyZ8pCarM

 Parada im. gen. Hallera